top of page

Ռուսական նոր լեյբլի համար 3-ը


Ռուս դաշնակահար Թոնի Կարապետյանի «Point of View» դեբյուտային ալբոմի մասին իմացել եմ ռուսական ջազ համայնքի մամուլից։ Արձագանքները չափազանց դրական են, եթե ոչ հիացական: Հատկապես հիշարժան էր գործընկեր «Jazz-Kvadrat» ամսագրի գրախոսությունից մեկ միտք՝ հեղինակը Թոնիի երաժշտության մեջ հայկական մոտիվներ չի գտել։ Զարմացա, բայց լռեցի։ Երբ, ի վերջո, ալբոմն ընկավ իմ ձեռքը, առաջին բանը, որ ուզում էի անել, չհամաձայնվել էր ՋԿ-ից իմ ընկերոջ և գործընկերոջ հետ: Փաստն այն է, որ East-West առաջին կոմպոզիցիայում անմիջապես հայկական «հոտ է գալիս». Չէ, իհարկե, սա Արտաշես Քարտալյանը կամ Խաչիկ Սահակյանը չեն հայկական մեղեդիներով ու ֆոլկլորային թեմաներով իրենց ընդգծված ստեղծագործություններով։ Սա ընդամենը ինչ-որ ճառագայթ է, ինչ-որ միտք, որը սահել է կոմպոզիտորի և դաշնակահարի ուղեղով (կամ սրտով): Ինչ-որ տեղ գենը գրգռվեց և, ահա, դուրս սողաց հիմնական թեմայի փոքրիկ նրբագծի տեսքով: Իսկ գոչծն ինքնին սուր, նույնիսկ, կարելի է ասել, ճակատագրական ռիթմ ունի։ Իրականում, երկրորդ մասում երկուսն էլ անհետանում են, գործը դառնում է ավելի ռոմանտիկ՝ ռիթմերի ու տրամադրությունների փոփոխություններով։ Հետո ճակատագրական մասը վերադառնում է, որ մի քանի տակտից հետո նորից վերածվի սիրավեպի։ Եվ այսպես, մի ​​քանի անգամ ամբողջ գործի ընթացքում։ Հաջորդ գործը, կարծես թե, պարզապես պետք է «հայամետ» լիներ, թեկուզ իր վերնագրի պատճառով («Ծիրան»): Իսկ հրավիրված շեփորահար Ստուդնիցկին սկզբից նվագում է այնպիսի ձայնով, որը դժվար է տարբերել դուդուկից։ Բայց, ավա՜ղ։ Բացարձակապես հայկական և նույնիսկ «արևելյան» ոչինչ չկա։ Բայց դա չի խանգարում նրան լինել ալբոմի ամենագեղեցիկ թեմաներից մեկը: Բոլոր հետագա ստեղծագործությունները, բացառությամբ «5x5»-ի, որն ինչ-որ կերպ նույնիսկ «դաժան» է (եթե այս սահմանումը կարելի է կիրառել երաժշտության նկատմամբ), դանդաղ, մածուցիկ, ռոմանտիկ: Մի փոքր հեռավոր, անորոշ, երբեմն հիշեցնում է ռոմանտիզմի դարաշրջանի դասականների ստեղծագործությունները։ Ու թեև դրանցից գրեթե յուրաքանչյուրն ունի, ասենք, էներգետիկ ներդիրներ, ընդհանուր առմամբ, ալբոմի երկրորդ կեսը շատ ավելի հանգիստ է ու էլ ավելի մելամաղձոտ։

Хочется отметить прекрасную игру и звук приглашенного германского трубача Себастьяна Студницкого. Мягко, вкрадчиво, минималистски, но очень выразительно и всегда к месту звучит его инструмент.

Եվ վերջապես, ինքը՝ Թոնին։ Այն, որ նա ունի հարուստ երևակայություն, մեծ կոմպոզիտորական ներուժ, շատ բան կարելի է ասել՝ հիմնվելով կոնկրետ օրինակների վրա։ Նրա ոճը շատ հետաքրքիր է։ Կամ փափուկ, նուրբ, կամ պայծառ ու ավելի քան էներգետիկ: Միաժամանակ նա չի փորձում մատների արագությամբ տպավորել ունկնդրին՝ ցուցադրելով մատների տեխնիկայի բոլոր հնարավորությունները։ Նա նավգում է ճիշտ չափով: Եվ ոչ մի գործում, չնայած դրանց երկարությանը, նա վերմակը չի քաշում իր վրա, գրեթե յուրաքանչյուր ներկայացման մեջ՝ հնարավորություն տալով գործընկերներին դրսևորել իրենց: Իսկ նրանք ճանաչված են: Արդեն հիշատակված Ստուդնիցկին, թմբկահար Պետր Իվշինը և բաս կիթառահար Յուրի Բարսուկովը փորձառու են, հայտնի են Ռուսաստանում, և այժմ այս ալբոմի շնորհիվ հանրությանը հայտնի կդառնան իրենց երկրից դուրս։ Հրաշալի, և որ ամենակարեւորն է՝ հետաքրքիր դեբյուտ։

Tony Karapetyan

«Point of View»

7 գործ\45 րոպե

Լեյբլ – Jazzist (Ռուսաստան)

Kommentare


bottom of page